Απολογισμος?

Ξανακατεβηκαμε στο δρομο,διαδηλωσαμε,φωναξαμε συγκρουστηκαμε με την αστυνομια και το κρατος,καναμε καταληψεις και βροντοφωναξαμε αυθορμητα την αντιθεση μας.

2μιση χρονια και αρκετες επαναληψεις αργοτερα οσοι απο αυτους που συμμετειχαν ειναι σε θεση να σκεφτουν δε μπορουν παρα να μη σκεφτονται το αποτελεσμα αλλα και το κοστος συναμα.
Τα αποτελεσματα. ..Μεγαλη λεξη.Ακατανοητη Λεξη.Καποιοι θα μιλησουν με μεγαλα λογια ενω καποιοι αλλοι θα χαμηλωσουν τους τονους.
Στην ουσια η εκπαιδευτικη μεταρρυθμιση ,οπως την εννοει η κυβερνηση, εχει περασει και εχει αρχισει να εφαρμοζεται σε πολλα ιδρυματα.Παρολα αυτα ακομη και σημερα οι διαδηλωσεις και οι αντιπαραθεσεις συνεχιζονται.

Μηπως ειναι τελικα ειναι μια χαμενη μαχη?Μηπως παρασυρθηκαμε ωστε να πιστευουμε οτι υπαρχει εστω και μια μικρη ελπιδα?Μηπως το κοστος απο ο,τι φανηκε εκ των υστερων ηταν απαγορευτικο?

Οταν λεω κοστος δεν εννοω τα δακρυγονα ,το ξυλο, την αποδοκιμασια της κοινης γνωμης και τη συκοφαντια που υποστηκαμε.Με νοιαζουν περισσοτερο οι επιπτωσεις στην ψυχολογια μας.

ΝΑΙ ειμαστε 20 χρονων,ΝΑΙ επρεπε να φερνουμε την ελπιδα,ΝΑΙ επρεπε να εχουμε ορεξη για ζωη,ΝΑΙ επρεπε να ειμαστε αισιοδοξοι.Αλλα δεν ειμαστε.

Ειμαστε 20κατι και ειμαστε εξαντλημενοι,μπουχτισμενοι και ετοιμοι να παρουμε τη γρηγοροτερη εξοδο απο αυτο το μερος.Εχουμε δει πολλα ασχημα και εχουμε σκεφτει ακομη περισσοτερα.Γιατι για να λεμε την αληθεια ολο αυτο μας εχει φαει την ψυχη και αυτο δε μπορει να αντισταθμιστει με τιποτα,ο,τι και αν γινει.

Θα μπορουσαμε να ειμασταν χωμενοι στην αγνοια μας η να προσπαθουσαμε να αρπαξουμε κατι σαν αυτους τους γραβατωμενους που μας κυβερνανε τωρα και αλλοτε που ενω εμεις φωναζουμε "Let us have peace" εκεινοι σκεφτονται "Let us have a piece". Αλλα δεν ειμαστε.

Ενω γραφω ολα αυτα μου ερχεται στο μυαλο ενα ποιημα που ειχα διαβασει καποτε.
Πηγαινε καπως ετσι:

Τιμή σ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

ΝΑΙ οι μηδοι θα διαβουνε, ΝΑΙ απο την αρχη δινουμε μια σιγουρα χαμενη μαχη που μονο ασχημα εχει φερει μεχρι τωρα.Δεν περιμενουμε να κερδισουμε κατι,ειναι απλως μια εκφραση της απελπισιας μας.

Τιμη μας που πηραμε τους δρομους.